'Ga je dat niet vreselijk missen?', vroeg een vriend. Dat denk ik wel, ik bedoel, ik zat vaak genoeg op woensdagavond achter mijn pc terwijl ik geen idee had wat ik zou kunnen schrijven, maar uiteindelijk lukte het altijd. Wat ik zal missen is de wakkere blik; een column schrijven maakt alert, er zijn amper nog situaties te bedenken die overbodig zijn want in letterlijk alles kan een stukje zitten. Ik weet dat ik iets soortgelijks ook in één van mijn columns over het leren van een vreemde taal schreef: 'Elk gesprek, elk college, elke saaie verjaardag was nuttig, zinloosheid bestond even niet meer, elke dag bracht nieuwe kennis met zich mee.' Schrijven biedt iets soortgelijks. Ik wil er ook zeker mee doorgaan, en had me voorgenomen om tijdig te solliciteren bij allerlei blaadjes en instanties. Uiteraard heb ik dat niet gedaan.

Wat ik wél gedaan heb, is kennis maken met mijn opvolger Dennis Keesmaat. Ik kende Dennis digitaal van de boekvertalerslijst, waar hij een verwoed beantwoorder is van de meest uiteenlopende vragen, en als vertaler van Vernon God Little van DBC Pierre. Vanwege zeer slecht weer spraken we af in een café ongeveer halverwege onze woningen in Amsterdam. Ik dacht dat Dennis mij misschien wel zou herkennen omdat er bij mijn eerste column een foto stond. Dat is de foto waarover een van mijn broers zei: 'Wat zie je er maf uit, alsof je net ontzettend slecht nieuws hebt gehad ofzo.'

Het duurde even, maar uiteindelijk vond Dennis me in dat café. Hij gaat geen columns schrijven, maar stukjes die te maken hebben met googelen, daar is hij namelijk verslaafd aan. En wat is nou handiger dan van je verslaving je werk te maken? De nieuwe serie gaat heten: Googelen met Dennis en wordt volgens mij nog leuker dan hij nu al klinkt.

Ik wilde nog wat meer dingen over Dennis in mijn laatste column schrijven, en ik had tijdens het koffiedrinken ook aantekeningen gemaakt, die ik pas nu weer heb bekeken. Er staat: brood bakken, Londen. Ik heb geen flauw idee meer wat ik met dat brood bedoelde. Dennis verhuist net naar Londen, dat is zo. Dus kan het niet zo zijn dat wij samen brood wilden bakken, überhaupt kan ik me helemaal niets broodachtigs in onze ontmoeting heugen. Het zal wel niet zo belangrijk zijn geweest.

Dan nu: afscheid! Ik heb net alle 48 columns uitgeprint en doorgelezen. Ze gaan over mijn broers en mijn moeder, over Nederland, het Nederlands, smetvrees en vertaalworkshops, over vrienden, paarden, kinderen en de boekenbeurs, over schoenen, ouder worden, kerstcadeaus en het ziekenhuis. Sommige stukjes vind ik geslaagd, andere wat minder, en ze hebben toch echt niet altijd erg veel met vertalen of literatuur te maken, terwijl dat wel mijn bedoeling was.

Voor mij was het schrijven heel belangrijk - ik had het in 2006 helemaal gehad met de héle literaire wereld, beroepsmatig was in dat jaar ongeveer alles misgegaan; ik sliep er slecht van en werd grijs. Door mijn stukjes ging opeens alles weer beter, ik slaap nu als een roos en verf mijn haar!

Lieve lezers en lieve Gea, Ton, Henri, Linda en Rivkah van het Expertisecentrum: bedankt voor het aandachtige lezen, alle lovende woorden en de opbeurende en constructieve mailtjes! Dag! Dag!

Andrea Kluitmann