Zonder al te diep in mijn eigen psyche te willen graven denk ik dat ik dit beroep heb gekozen omdat ik a: graag de hele dag muziek wil kunnen draaien (en gelukkig kan ik goed met muziek werken), b. “iets met taal” wilde en c. niet stond te springen om de hele dag collega’s om me heen te hebben. Oftewel: ik ben een contactgestoorde nerd die het liefst in eenzame opsluiting lange dagen naar een beeldscherm zit te staren.

Nooit gedacht dus dat ik toch nog elke dag volop met collega’s in de weer zou zijn. Virtueel, dat wel. Sinds jaar en dag ben ik lid van de mailinglist voor boekvertalers op Yahoogroups. Ruim 300 vertalers die vanuit allerlei talen naar het Nederlands vertalen en die elkaar met raad en daad bijstaan: het is smullen. En wanneer jou dat uitkomt. Met mijn aanleg voor dwangneurotisch gedrag is dat vaak de godganse dag, maar goed. Ik zou niet meer zonder kunnen.

Collegiaal contact in de grote boze buitenwereld heb ik zo lang mogelijk uitgesteld. Workshops? Vertaaldagen? Ik moest er niet aan denken. In het openbaar met zijn allen praten over de vertaling van een stuk tekst en dus ook jouw eigen werk verdedigen? Nooit! Dat ik niet goed wijs was mag duidelijk zijn, want toen ik mijn drempelvrees eindelijk had overwonnen, was het een verademing. Twintig vertalingen van hetzelfde stuk tekst kunnen alle twintig de moeite waard zijn! Ook al lijken ze weinig op elkaar! De meeste vertalers zijn leuke mensen! En ze hebben aan één woord genoeg om te begrijpen wat je bedoelt! En over dat woord kunnen ze dan nog iets interessants vertellen ook! Nog een reden dus waarom vertalen het beste beroep ter wereld is: als je wilt heb je stikleuke collega’s, maar alleen als jij daar tijd voor en zin in hebt. Ideaal.

Dennis Keesmaat