De lessen gingen volgens mij heel goed en Joris is ontzettend aardig. Toch durf ik hem niet om een wervend zinnetje te vragen, en dat is een van de redenen dat die website er nog steeds niet is. Ik heb het altijd al moeilijk gevonden om mensen ergens om te vragen. Als kind kwam ik soms uren te laat thuis omdat ik niemand naar de tijd durfde te vragen. Toch voel ik mij helemaal niet geïntimideerd door bekende mensen. Integendeel, mijn relativeringsvermogen is op dit punt zelfs bijzonder goed ontwikkeld. 'De koningin pist ook geen appelsap', zei mijn vader altijd.

Gisteren gaf ik les aan vriend en schrijver Gerbrand omdat hij straks in Frankfurt op de Buchmesse allerlei interviews moet geven. Aan hem durf ik zeker een quote te vragen. Toen ik nadat hij aanbelde riep: 'Kommen Sie nur rauf, Herr Bakker, oberstes Stockwerk!' ging hij ontzettend hard door mijn intercom lachen. Hij had een reusachtige bos gladiolen bij zich. Ze zijn erg mooi en passen in geen enkele bloemvaas.

Twee uur lang speelde ik de Duitse interviewer met allerlei ingewikkelde, maar zeker niet onwaarschijnlijke vragen. Daarna hebben we gegeten, tegen de logeerpoes gepraat en Drambuie gedronken. Sinds vanochtend staat de poes demonstratief voor haar reismand in de gang te mauwen, alsof ze me iets duidelijk wil maken.

Er wordt trouwens aan gewerkt, aan mijn afwijking bedoel ik nu. En ik ga vooruit. Neem nou mijn avontuur met collega Gerda B. afgelopen week. Mijn fiets stond midden in Amsterdam op slot met een dikke motorketting. Toen ik hem 's nachts wilde pakken, bleek er aan het slot te zijn gemorreld. Het ging niet meer open met het sleuteltje. De volgende dag stuurde ik meteen een mailtje naar Gerda, die ik helemaal niet zo goed ken, maar van wie ik wist dat ze in het bezit is van een cirkelzaag die ze met plezier hanteert. Geen probleem, Gerda wilde me graag helpen. In een zomerjurkje en met felrood gelakte nagels kwam ze aan fietsen; cirkelzaag, handschoenen en beschermbril in een grote boodschappentas. Vertalers zijn veelzijdig - Gerda kan ook piano spelen, lekker koken en is brandweerduiker 2e klas.

Mijn taak was om de tegenover gelegen galerie Petit om stroom te verzoeken. Ook dat was geen probleem, en ze hadden er mooie kunst nog ook, die ik uitvoerig had bekeken alvorens mijn verzoek te doen.

Laat er geen misverstand over bestaan: Gerda B. zaagt als de beste. Maar toen ik de ketting strak hield, voelde ik het zweet over mijn rug stromen en de doodsangst opkomen. De vonken deden pijn op mijn armen en ik mocht niet bewegen. Het geluid was vreselijk. Vijf minuten kunnen erg lang duren.

Hoe moeilijk kan het dan toch zijn om een simpel mailtje aan Joris te sturen?

Andrea Kluitmann