Nooit een boek van gelezen (wel Publieke Werken in de loop der jaren twee keer aangeschaft), toch een beeld van. Een griezelig herkenbaar beeld, want dwangneurotisch gedrag is hem niet vreemd. Maakte hij niet jarenlang elke dag precies dezelfde wandeling? NRC Handelsblad sprak hem onlangs over zijn nieuwste boek, en wat bleek? Hij schreef het ergens op een wetenschappelijk instituut en op een kamertje bij de uitgeverij, omdat er thuis niets uit zijn vingers kwam. Voor hij het wist, was het zes uur ’s avonds en hij had zich weliswaar geen seconde verveeld, maar ook geen letter op papier gekregen.

Ik herken het. Ons huishouden is redelijk overzichtelijk (vriend gaat de deur uit, poes houdt me gezelschap), en toch ben je zo de hele dag zoet met dingen die heel belangrijk zijn. Een wasje, een plasje, een hapje, een boodschapje, de post, de sportschool, het nieuws, een telefoontje, Facebook, Twitter. En ga ik eenmaal vastberaden aan de slag, zul je zien dat ik iets moet uitzoeken over, pak hem beet, jazz. Een reconstructie:

Jazz. O, weet je nog, die groep uit de jaren tachtig, Johnny Hates Jazz? De zanger was getrouwd met Simone Walraven, die Countdown presenteerde. Hoe zou het met ze zijn? O, hij maakt nog steeds muziek. Wat ziet hij eruit! En over Simones gesproken, wat zou Simone Angel van MTV nu doen? O, kijk, ze heeft twee blogs, eentje over haar MTV-tijd én een reisblog. O, ik zou nog een paar foto’s van Bali naar m’n ouders sturen. Ik zou in december nog wel een weekje zon willen doen. Waar is het dan lekker? Even googelen…

En dat dan de hele dag door. Over elk onderwerp. Geen wonder dat ik mijn hersens na een lange dag soms letterlijk kan voelen zweten. Ik heb echter heuglijk nieuws: ik heb al die afleiding onlangs afgezworen en werk alweer een paar weken heel tevreden elke dag in de bibliotheek om de hoek. Geen internet, geen verstrooiing, heerlijk. Misschien houd ik nu eindelijk wel tijd over om Publieke Werken te lezen. Daarover gesproken, sta me nog één gedachtesprong toe: dat ik dat boek twee keer aanschafte doet me weer hier aan denken. Vrijmarkt 2010, here I come!

Dennis Keesmaat