Waarbij alleen de eerste zeven dagen gepland waren, de rest moest bij elkaar worden geïmproviseerd. Nogal naïef dus om tóch enthousiast vier boeken in de vakantiekoffer te stoppen: De eenzaamheid van de priemgetallen van Paolo Giordano (vertaald door Mieke Geuzebroek en Pietha de Voogd), Erken mij van Esther Verhoef, Een heel leven voor je van Romain Gary (vertaald door Jenny Tuin) en De naam van de roos van Umberto Eco (vertaald door Jenny Tuin, Pietha de Voogd en Henny Vlot).

En die keuze was allesbehalve willekeurig. Mijn beroepsdeformatie neemt op vakantie carnavaleske vormen aan, en dus mag ik van mezelf geen oorspronkelijk Engels of vertaald Engels werk meenemen. In het eerste geval vraag ik me voortdurend af hoe ik het zou moeten vertalen, in het tweede geval wil ik alleen maar weten wat er in het origineel stond. En dus neem ik mijn toevlucht tot oorspronkelijk Nederlands werk (daar steek je altijd nog wat van op) en vertaalde boeken uit talen die ik niet of nauwelijks beheers.

Had ik tijdens een vorig uitstapje nog een permanente taalerectie tijdens het lezen van Frank Westermans Ararat, deze vakantie viel op leesvlak toch een beetje tegen. De lethargische hoofdpersonen van Giordano wilde ik de nek omdraaien, Verhoef beschreef zelfs in een heel dun boekje nog elk detail van een Parijse hotelkamer - jaha, er hingen louvreluiken voor de ramen, dat had je al drie keer gezegd. Ik lees weinig thrillers, en dit gratis dunnetje las in elk geval wél lekker weg. Aan Een heel leven voor je ben ik niet toegekomen. Ik was er eerder dit jaar al aan begonnen, wat leidde tot blinde bewondering voor Jenny Tuin. Razend knap heeft ze het net niet helemaal correcte Frans van een eenvoudige immigrantenjongen vertaald in aangenaam stroef Nederlands. Dat ik niet aan het boek van Eco toekwam was een zegen, want dat gold eigenlijk als huiswerk voor mijn nieuwe boek, dat in de markt wordt gezet als een kruising tussen De naam van de roos en Harry Potter. (Ik heb het ook niet verzonnen.) Een boek waarmee ik manmoedig verder ga, nadat ik nog eens naar buiten heb gekeken en met tranen in de ogen terugdenk aan Gili Trawangan.

Dennis Keesmaat