Columns Dennis Keesmaat

Ik denk veel en vaak aan Sade. Je weet wel, die zangeres met dat enorme voorhoofd, een loeistrakke paardenstaart en oorbellen als karrenwielen. En van die lekkere, lome muziek, goed voor tijdens de kaasplank, strandvakantie of horizontale tango, of beter nog: alle drie tegelijk.

Vertel je iemand dat je vertaler bent, dan liggen een paar vragen voor de hand. Welke taal/talen? Vertaal je beide kanten op? Betaalt dat nog een beetje? Wil je zelf niet schrijven? En ook: is dat niet eenzaam? En ja, dat is het eigenlijk wel.

Als vertaler ontwikkel je een zesde zintuig voor het verkapte compliment. Of eigenlijk gaat het niet eens om verkapte complimenten, het zijn onbewuste complimenten.

‘Aha, de uitgever,’ mompel ik, en ik schuifel snel verder de rij langs. Ik heb zojuist bestsellerauteur Michel Faber de hand geschud en hij stelde zich netjes aan me voor, maar ik dacht dat het iemand van Faber & Faber was, een Britse uitgeverij waar ik weleens van gehoord had.