Columns Gerda Baardman

Met een heel andere taal- en hertaalkwestie werd ik deze week geconfronteerd tijdens een vergadering. Het ging over Vlaamse literair vertalers en de moeite die het hun kost om bij Nederlandse uitgevers ‘aan het werk te geraken’, zoals zij dat zelf uitdrukken - ‘aan het werk te kómen’, zou een Nederlander zeggen.

Oudere Nederlandse literatuur wordt steeds vaker hertaald, want hoe ouder de literatuur, hoe ontoegankelijker voor de lezer van nu. Zonder de uitleg en de vertaling van Frits van Oostrom zou ik Maerlant bijvoorbeeld niet kunnen lezen. P.C. Hooft gaat al beter: vaak moet een woord, zin of toespeling nog wel worden verklaard, maar in grote trekken zijn Hoofts teksten met wat inspanning goed te volgen.

Gelukkig heb ik geen auto. Ooit, in een grijs verleden, heb ik een paar afgedankte barrels van vrienden opgereden totdat ze met geen mogelijkheid meer door de APK te krijgen waren, maar dat was zo’n gedoe dat ik er nooit meer aan ben begonnen nadat de bestuurder van de sleepwagen van de sloperij me een vrijwaringsbewijs en 25 gulden in de hand had gedrukt en vervolgens was weggereden met de laatste, een oranje Renault 4 met een dashboard waar de bedrading uit hing. Ik weet nog hoe opgelucht ik was toen ik hem om een bocht in de straat zag verdwijnen.

Omdat ik graag en veel samenwerk, wordt me vaak gevraagd hoe duovertalen nu eigenlijk in zijn werk gaat. ‘Doen jullie dan elk de helft of om en om een hoofdstuk? En gaat dat nou sneller, zijn jullie dan eerder door zo’n boek heen? En kun je wel met iedereen samenwerken? Wie bepaalt met wie je samenwerkt - de uitgever?’